زمینه و اهداف:   درمان موثر بروسلوز نیازمند آنتی بیوتیک هایی است که بتوانند به ماکروفاژها نفوذ کنند. این مطالعه مروری سیستماتیک و متاآنالیز با هدف ارزیابی حساسیت آنتی بیوتیکی گونه های بروسلا انجام شد. جدا شده از انسان، به این شکاف مهم در درک عفونت های بروسلا و درمان آن پرداخته است. مواد و روش کار:   دو نویسنده یک جستجوی سیستماتیک در PubMed، Web of Science و Scopus، بدون محدودیت زمانی، شامل مطالعات انگلیسی انجام دادند. استخراج داده ها از یک برگه استاندارد، با دو نویسنده مستقل استفاده کرد و اختلافات توسط یک سوم حل شد. برگه داده شامل ویژگی های مطالعه و اطلاعات حساسیت/مقاومت به آنتی بیوتیک های مختلف بود. تجزیه و تحلیل آماری شامل مدل های اثرات تصادفی، روش های Mantel-Haenszel، آزمون های I2، آزمون های z و نمودارهای قیفی با استفاده از R و RStudio بود. یافته ها:   بر اساس نسبت های حساسیت تلفیقی، از 630 نمونه گونه های بروسلا، 98% (95% فاصله اطمینان (CI: 85%-100%) به تری متوپریم حساس بودند. از بین 1255 نمونه بروسلا، 82% (95% فاصله اطمینان: 54%-95%) به ریفامپیسین حساس بودند. از بین 1344 نمونه بروسلا، 100% (95% فاصله اطمینان (CI: 78%-100%) به داکسی سایکلین حساس بودند. از 942 نمونه بروسلا، 100% (95% فاصله اطمینان: 85%-100%) به تتراسایکلین حساس بودند. از بین 893 نمونه بروسلا، 100% (95% فاصله اطمینان: 82%-100%) به سیپروفلوکساسین حساس بودند. از بین 906 نمونه بروسلا، 97% (95% فاصله اطمینان: 96%-98%) به جنتامایسین حساس بودند. نتیجه گیری:   بر اساس نتایج ما، تری متوپریم، داکسی سایکلین، تتراسایکلین، سیپروفلوکساسین و جنتامایسین موثر بودند، اما ریفامپیسین حساسیت کمتری داشت. این موضوع انتخاب آنتی بیوتیک را برای عفونت های بروسلا نشان می دهد و بر اهمیت آن در مدیریت بیماری تاکید می کند

شکل زمین نقش اساسی در فرایند رخداد زمین لغزش ایفا می کند. هدف اصلی از این پژوهش، ارزیابی و مقایسه ی دو مدل احتمالاتی دمپسترشفر و وزن شاهد با تأکید بر شاخص های مورفومتری در پهنه بندی حساسیت نسبت به زمین لغزش در حوضة آبخیز رودخانه ی فهلیان است. بدین منظور، هجده عامل مؤثر در وقوع زمین لغزش شناسایی و ارزیابی شد. سپس، نقشه های این عوامل در محیط GIS تهیه و با لایة پراکنش زمین لغزش های منطقه همپو شانی و بر اساس دو مدل فوق وزن دهی شد. نقشه های پهنه بندی حساسیت براساس دو مدل تهیه شد. نتایج نشان داد که در هر دو مدل شیب های بیش از 40درصد و شاخص ناهمواری زمین بیش از 14 بیشترین وزن را به خود اختصاص داده و مهم ترین نقش را در وقوع زمین لغزش های منطقه داشته اند. به منظور ارزیابی دقت و صحّت مدل ها، از منحنی ویژگی عملگر نسبی (ROC) استفاده شد. نتایج اعتبار سنجی حاصل از سطح زیر منحنی برای مدل دمپسترشفر و وزن شاهد به ترتیب 79/0 و 76/0 به دست آمد. بنابراین، اعتبار هر دو مدل خوب برآورد شد. همچنین، نتایج حاصل از محاسبة نسبت FR و شاخص SCAI مبیّن طبقه بندی مناسب در پنج طبقة حساسیت است. با توجه به نتایج کمّی اعتبار سنجی، مدل دمپسترشفر، با بهره گیری از شاخص های مورفومتریک، مدل مناسبی برای پهنه بندی حساسیت نسبت به زمین لغزش معرفی می شود.

پذیرفتاری مغناطیسی (χ) روشی سریع، غیرتخریبی و ساده برای تعیین خصوصیات خاک و توصیف فرآیندهای تشکیل خاک است که در سطوح ژئومورفیک مختلف، به منظور بررسی اثرات فاکتورهای تشکیل خاک (پستی و بلندی، مواد مادری و ...) مورد مطالعه قرار می گیرد. این پژوهش با هدف بررسی اثرات اشکال مختلف آهن، زهکشی، کاربری اراضی و فعالیتهای انسانی (کشاورزی) بر تغییرات پذیرفتاری مغناطیسی خاک و بررسی شاخص های هوادیدگی CIW، CIA  و CPA  در واحدهای ژئومورفیک مختلف در سال 1400 در منطقه مطالعاتی چالدران در شمال غربی ایران و در استان آذربایجان غربی انجام گردید. بدین منظور 9 خاکرخ شاهد در پنج واحد ژئومورفیک غالب در منطقه ازجمله دشت دامنهای، پدیمنت پوشیده، مخروطه افکنه، دشت و دشت سیلابی حفر و ارزیابی گردید. پس از تشریح و نمونهبرداری از افق های ژنتیکی خاک رخهای حفرشده، خصوصیات فیزیکوشیمیایی نمونه ها به همراه ویژگی های مغناطیسی آنها و شاخص های هوادیدگی CIW، CIA و CPA اندازهگیری شد. دامنه پذیرفتاری مغناطیسی خاک های منطقه که تحت تاثیر رسوبگذاری، خاکسازی ، هوادیدگی و کشت و کار قرار داشت، ازkg−1  3m 10-8 × 90/42 تا 20/1053 متغیر بود. همچنین، میانگین مقدار χlf  خاک رخهای مورد مطالعه در ژئوفرمهای مختلف بهصورت دشت سیلابی > مخروط افکنه > پدیمنت پوشیده > دشت > دشت دامنه ای مشاهده گردید. با وجود اینکه مقادیر پذیرفتاری مغناطیسی وابسته به فرکانس نمونه های خاک مورد بررسی بین 07/0 تا 50/3 درصد متغیر بود؛ اما در بیشتر افقها مقدار χfd  کمتر از 2 درصد اندازهگیری گردید. این نتیجه نشان دهنده حضور ذرات درشت چندحوزهای در منطقه است که از طریق مواد مادری اضافه شدهاند. همچنین نتایج مقادیر شاخصهای هوادیدگی CIA، CIWو CPA و همچنین منحنی A-CN-K و ترکیب شیمیایی اکسیدهای عناصر مورد مطالعه نشان دهنده مرحله هوادیدگی ضعیف تا متوسط در منطقه است. بر اساس نتایج بهدست آمده، آبشویی مواد دیامغناطیس به لایههای زیرین خاک، انتقال کانی های فری مغناطیس توسط آب و فعالیت های کشاورزی، منجر به تغییرات روند χlf با عمق شده است. همچنین نتایج نشان داد که شرایط اکوییک به علت زهکشی ضعیف در خاکهای مورد مطالعه موجب کاهش پذیرفتاری و میزان Fed  شده است.

به منظور بررسی تحمل به شوری لاین های امید بخش سورگوم علوفه ای داخلی این آزمایش در دو مرحله آزمایشگاهی و مزرعه ای انجام گردید. در مرحله جوانه زنی تیمارهای آزمایش شامل سطوح شوری 5، 10، 15، 20، 25 و 30 دسی زیمنس بر متر و یک تیمار آب مقطر به عنوان شاهد و ارقام شامل KFS1، KFS2، KFS3، KFS4، MFS1، MFS2 و LFS56 بودند. در آزمایش مزرعه ای نیز ارقام فوق در دو شرایط تنش شوری (با آب 11 dS/m) و بدون تنش شوری (با آب 2dS/m) طی سال های 83 و 84 کشت گردیدند. نتایج آزمایش نشان داد که در شرایط آزمایشگاهی با افزایش شوری محیط کشت، T50 مدت زمان لازم برای 50 درصد جوانه زنی) افزایش یافت. همچنین بدون در نظر گرفتن نوع رقم، آستانه تحمل در مرحله جوانه زنی 8.37 dS/m با شیب 1.64 درصد برآورد گردید. در شرایط مزرعه ای و غیرشور بیشترین عملکرد تر را رقم KFS2 با متوسط 25/77 تن در هکتار تولید کرد و پس از آن رقمهای KFS3 و KFS4  بیشترین عملکردها را داشتند. در شرایط تنش شوری بالاترین عملکرد تر مربوط به رقم KFS3 با متوسط 63/55 تن در هکتار بود. در این شرایط رقم KFS2 بطور متوسط 44/49 تن در هکتار تولید کرد. بر اساس شاخص حساسیت و تحمل به تنش ارقام KFS3 و KFS2 را می توان از لحاظ پایداری عملکرد ارقام مناسبی دانست.

سابقه و هدف: پایداری خاکدانه یک شاخص فیزیکی مهم برای بیان حساسیّت خاک ها به فرسایش می باشد. بسته به اندازه ی خاکدانه، پایداری خاکدانه می تواند دچار تغییر شود. برخی روش ها شامل الک خشک، الک تر و رهاسازی قطره ی آب، به طور رایج برای ارزیابی پایداری خاکدانه ها در سراسر دنیا مورد استفاده قرار می گیرند. شاخص میانگین وزنی قطر خاکدانه های پایدار در هر دو روش الک خشک و الک تر مورد استفاده قرار می گیرد و در روش آزمون قطره ی آب، تعداد قطره ی مورد نیاز برای تخریب خاکدانه تعیین می شود. این شاخص ها تنها برای ارزیابی پایداری خاکدانه در نمونه های خاکدانه ی با اندازه ی یکسان انجام می شود. بنابراین استفاده از این شاخص ها در نمونه های خاکدانه ی با اندازه ی مختلف ممکن است سبب برخی از خطاها در ارزیابی حساسیّت خاک به فرسایش شود. بنابراین، این مطالعه به منظور ارائه ی شاخص مناسب پایداری خاکدانه برای اندازه های خاکدانه در برابر فرسایش بین شیاری در یک نمونه خاک منطقه ی نیمه خشک انجام گرفت. مواد و روش ها: چهار کلاس اندازه ی خاکدانه شامل کوچک تر از 2، 2 تا 4، 4 تا 8 و 8 تا 11 میلی متر از یک خاک کشاورزی با بافت لوم رسی در غرب زنجان، واقع در شمال غرب ایران جمع آوری شد. حدود 600 کیلوگرم نمونه از هر اندازه ی خاکدانه از عمق صفر تا 30 سانتی متر با استفاده از الک های مربوطه از زمینی کشاورزی از حجمی معادل 10 مترمکعب خاک برداشت شد. نمونه های خاکدانه به کرت هایی با ابعاد 120 سانتی متر در 130 سانتی متر تحت شیب 9 درصد منتقل شدند. در مجموع 12 کرت با استفاده از طرح بلوک های کامل تصادفی برای چهار کلاس اندازه ی خاکدانه با سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت. کرت ها در معرض هفت رخداد باران شبیه سازی شده با شدّت یکسان 70 میلی متر بر ساعت به مدّت 30 دقیقه با فواصل زمانی هفت روز قرار گرفتند. در پایان هر رخداد مقدار هدررفت خاک هر اندازه ی خاکدانه اندازه گیری شد. پایداری خاکدانه در برابر ضربه ی مکانیکی (MWDdry)، خیس شدن در آب (MWDwet) و ضربه ی قطره ی آب (WDT) به ترتیب با استفاده از روش های الک خشک، الک تر و رهاسازی قطره ی آب برای هر کلاس اندازه خاکدانه تعیین شد. به علاوه پایداری خاکدانه به ازای جرم خاکدانه به ترتیب برای هر سه روش با شاخص های MWDdry-m، MWDwet-m و WDTm بیان شد. در کنار آن، سایر ویژگی های فیزیکی و شیمیایی شامل توزیع اندازه ی ذرات، سنگ ریزه، چگالی ظاهری، ضریب آب گذری اشباع، کربن آلی و کربنات کلسیم در آزمایشگاه اندازه گیری شدند. یافته ها: بر اساس نتایج، هم بستگی مثبت معنی دار بین اندازه ی خاکدانه و پایداری خاکدانه اندازه گیری شده با روش های خشک (99/0=r)، الک تر (89/0=r) و آزمون قطره ی آب (93/0=r) وجود داشت. با افزایش اندازه ی خاکدانه، پایداری خاکدانه بر اساس این روش ها، افزایش یافت. با این وجود ارزیابی پایداری خاکدانه به ازای جرم خاکدانه نشان داد که هم بستگی منفی بین اندازه ی خاکدانه و پایداری خاکدانه به ازای جرم خاکدانه در روش الک تر (95/0-=r)، الک خشک (88/0-=r) و آزمون قطره ی آب (88/0-=r) وجود دارد. اگرچه خاکدانه های درشت نسبت به خاکدانه های کوچک، پایداری بیش تری در برابر تنش های خارجی مانند ضربه ی مکانیکی، خیس شدن در آب و ضربه ی قطره ی آب دارند اما پایداری آن ها نسبت به جرم خود، کم تر از خاکدانه های کوچک می باشد. بر خلاف انتظار، هدررفت خاک هر کلاس اندازه ی خاکدانه با افزایش پایداری خاکدانه اندازه گیری شده با روش های خشک، الک تر و آزمون قطره ی آب افزایش یافت در صورتی که هدررفت خاک با افزایش پایداری خاکدانه ی تعیین شده در این سه روش به ازای جرم خاکدانه کاهش یافت. نتیجه گیری: این پژوهش نشان داد که شاخص های MWDwet، MWDdry و WDT، شاخص هایی مناسب برای ارزیابی پایداری اندازه های خاکدانه در یک خاک در برابر فرسایش بین شیاری نیستند؛ بلکه پایداری خاکدانه ی تعیین شده در این سه روش به ازای جرم خاکدانه مفهومی بهتر برای ارزیابی حساسیّت اندازه های خاکدانه به فرسایش بین شیاری هستند. در این میان، MWDwet-m، به عنوان مناسب ترین شاخص در این زمینه است.

این تحقیق به منظور ارزیابی واکنش ژنوتیپ های مختلف گندم نان (Triticum aestivum L. ) و دوروم (Triticum turgidum L. ssp. durum) در شرایط تنش خشکی بعد از گلدهی و تعیین مناسب ترین شاخص های کمی تحمل به تنش خشکی، در سال های زراعی 91-1390 و 92-1391 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی زرقان اجرا شد. تعداد 168 رقم و لاین گندم (166 گندم نان و 2 گندم دوروم) در شرایط تنش (قطع آبیاری از مرحله گرده افشانی به بعد) و آبیاری کامل در قالب آزمایش آلفالاتیس با دو تکرار مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج آزمایش نشان داد که رقم های سیمره، روشن و یکورا روخو(Yecora Rojo) در شرایط آبیاری کامل و رقم های سیمره، روشن و کاپتی در شرایط تنش بیشترین عملکرد دانه را داشتند. با توجه به همبستگی مثبت و معنی دار شاخص های میانگین هارمونیک (HARM)، میانگین هندسی بهره وری (GMP)، شاخص تحمل به تنش (STI)، میانگین بهره وری (MP)، شاخص مقاومت به خشکی (DI)، شاخص عملکرد (YI) و شاخص تغییر یافته تحمل به تنش (MSTIs و MSTIp) با عملکرد دانه در شرایط تنش و آبیاری کامل، این شاخص ها به عنوان بهترین معیارهای انتخاب در شرایط آزمایش برای تنش خشکی معرفی شدند. غربال ژنوتیپ های متحمل به خشکی با استفاده از میانگین رتبه و انحراف معیار رتبه شاخص های انتخاب شده و تجزیه بای پلات (Biplot) با استفاده از تجزیه مولفه های اصلی (PCA) انجام شد. در نهایت لاین ها و رقم های سیمره، روشن، کاپتی، اکبری و DN11 به عنوان متحمل ترین ژنوتیپ ها معرفی شدند.

به منظور شناسایی ژنوتیپ های متحمل به تنش خشکی جو، غربال کردن شاخص های کمی تحمل به خشکی و تعیین بهترین شاخص ها، پژوهشی با استفاده از 20 ژنوتیپ پیشرفته جو در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار و در دو شرایط بدون تنش و تنش رطوبتی (دیم) در سال زراعی 89-1388 در مزرعه تحقیقات کشاورزی بروجرد انجام شد. بر مبنای عملکرد دانه ژنوتیپ ها محیط های بدون تنش (Yp) و تنش رطوبتی ((Ys، شاخص های کمی مقاومت به تنش خشکی از قبیل: شاخص تحمل ((TOL‏، میانگین بهره وری MP))‏، میانگین هندسی بهره وری (GMP)‏، میانگین هارمونیکHM) )‏، شاخص حساسیت به تنش (SSI) و شاخص تحمل تنش ((STI محاسبه شدند. نتایج حاصل از مقایسه میانگین ها نشان داد که بیشترین میانگین عملکرد در شرایط آبی مربوط به ژنوتیپ  7( (MB-79-4و در شرایط تنش مربوط به ژنوتیپ  (MB-82-4) 14بود. بیشترین میانگین هارمونیک، میانگین هندسی بهره وری، میانگین بهره وری و شاخص تحمل مربوط به دو ژنوتیپ 11 و  14(CB-83-15 و MB-82-4) بود و بیشترین مقدار دو شاخص حساسیت به تنش و تحمل به تنش نیز مربوط به ژنوتیپ 6 بود. نتایج حاصل از تجزیه ضرایب همبستگی نشان داد که چهار شاخص MP, GMP, HM و STI به دلیل همبستگی بالا با عملکرد دانه ژنوتیپ ها در دو محیط، مناسب ترین شاخص ها برای غربال کردن ژنوتیپ ها در دو شرایط آزمایش هستند. با توجه به این چهار شاخص و عملکرد بالای ژنوتیپ ها در دو شرایط محیطی، بهترین ژنوتیپ های متحمل به تنش خشکی، ژنوتیپ های 7، 11، 14 و  19(CB-83-15 MB-79-4، MB-82-4 و CB-84-10) تشخیص داده شدند.

این تحقیق در سال های 1388 و 1389 با هدف ارزیابی کارآئی شاخص های ارزیابی مقاومت و انتخاب شاخص مناسب جهت استفاده در باغ، روی 30 ژنوتیپ به موجود در باغ کلکسیون کمال شهر کرج کشور انجام شد. حساسیت ژنوتیپ بر اساس سه شاخص، بلتسویل (IUSDA)، حساسیت واریته ای (ISV) و فراوانی (IF) ارزیابی و سپس این شاخص ها با درصد کلی خسارت آتشک (IT) مقایسه شدند. در بین سه شاخص فوق،IF  با بالاترین ضریب همبستگی، نزدیک ترین شاخص به IT بود، با این وجود هر یک از شاخص های IUSDA،ISV  و IF به صورت منفرد کارآئی متفاوتی در برآورد واقعی نوع و شدت خسارت بیماری روی درخت داشتند و در نتیجه تقسیم بندی ژنوتیپ ها نیز در کلاس های مختلف مقاومت تحت تاثیر نوع شاخص بود. با هدف تجمیع شاخص های فوق، استفاده از تجزیه خوشه ای ضمن مقایسه رفتار هر ژنوتیپ بر مبنای هر شاخص، نتایج قابل اعتمادتری به منظور قضاوت در رابطه با حساسیت آن ها در مقایسه با کاربرد یک شاخص منفرد را نشان داد. بر اساس این نتایج ژنوتیپ های به استان گیلان با بیش ترین تحمل تجمعی شاخص ها به عنوان منابع برتر مقاومت به آتشک شناسائی شدند.

کمبود آب از مهم ترین عوامل محدودکننده تولید محصولات کشاورزی در مناطق خشک و نیمه خشک دنیا ازجمله ایران است. جهت بررسی شاخص های حساسیت به تنش ارقام ذرت تحت شرایط تنش آبی و کاربرد اسید سالیسیلات، آزمایشی در سال زراعی 1390 به صورت کرت های دو بار خردشده در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. تنش رطوبتی به عنوان عامل اصلی در سه سطح شامل آبیاری بر اساس نیاز آبی گیاه (شاهد)، آبیاری به میزان 80 درصد نیاز آبی گیاه، آبیاری به میزان 60 درصد نیاز آبی گیاه در کرت های اصلی و ارقام مختلف ذرت به عنوان عامل فرعی در سه سطح (S. C 370, Apex, S. C 704) در کرت های فرعی و تیمار محلول پاشی اسید سالیسیلیک به عنوان عامل فرعی فرعی در دو سطح، عدم مصرف و مصرف 300 میلی گرم بر کیلوگرم در هکتار در کرت های فرعی فرعی قرار گرفتند. صفاتی مانند ارتفاع ساقه، طول پانیکول، تعداد بلال در مترمربع، ارتفاع بلال از سطح زمین، بیوماس علوفه، شاخص حساسیت به تنش (SSI)، شاخص تحمل (TOL)، میانگین بهره وری (MP)، میانگین هندسی بهره وری (GMP)، شاخص تحمل به تنش (STI)، شاخص عملکرد (YI) و شاخص پایداری عملکرد (YSI) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثر سطوح مختلف تنش رطوبتی بر صفاتی مانند تعداد بلال در مترمربع و بیوماس علوفه معنی دار بود. صفات ارتفاع ساقه، طول پانیکول، ارتفاع بلال از سطح زمین و بیوماس علوفه نیز تحت تأثیر ارقام مختلف ذرت قرار گرفتند. رقم S. C 704 ازنظر شاخص های حساسیت به تنش (0. 85)، میانگین بهره وری (42. 65)، میانگین هندسی بهره وری (42. 46)، شاخص عملکرد (1. 20) و شاخص پایداری عملکرد (0. 82) نسبت به سایر ارقام از برتری محسوسی برخوردار بود.

به منظور بررسی واکنش ژنوتیپ های مختلف گندم (Triticum aestivum L.) زمستانه (Winter) و بینابین (Facultative) نسبت به تنش خشکی، این آزمایش در سال های زراعی 1378-79 و 1379-80 در مزرعه به نژادی بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر در کرج اجرا گردید. بیست ژنوتیپ گندم امیدبخش زمستانه و بینابین در دو آزمایش جداگانه (شرایط آبیاری بدون تنش و تنش خشکی آخر فصل) در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار ارزیابی شدند. نتایج تجزیه واریانس مرکب دو ساله عملکرد دانه نشان داد که بین ژنوتیپ ها اختلاف معنی داری در سطح احتمال 1 درصد وجود دارد. اثر متقابل ژنوتیپ × سال و ژنوتیپ × آبیاری در سطح 5 درصد معنی دار اما اثر متقابل سه جانبه ژنوتیپ × آبیاری × سال غیر معنی دار شد. شاخص تحمل به خشکی (STI)، شاخص حساسیت به خشکی (SSI)، میانگین هندسی (GMP)، میانگین حسابی (MP) و تحمل به خشکی (ToI) در ارقام مختلف بر پایه عملکرد دانه در شرایط بدون تنش و تنش محاسبه شد. در بین بیست ژنوتیپ، ژنوتیپ شماره 8 (Pck/Vee) مطلوب ترین ژنوتیپ بود. عملکرد دانه این ژنوتیپ در شرایط بدون تنش 9320 و در شرایط تنش 7079 کیلوگرم در هکتار بود. میانگین حسابی آن به مقدار 8200، میانگین هندسی به مقدار 8123 کیلوگرم در هکتار، شاخص تحمل به خشکی 0.85 و شاخص حساسیت به خشکی این رقم 0.98 محاسبه شد. برای تعیین روابط بین عملکرد دانه و شاخص ها، از ضرایب همبستگی پیرسون استفاده گردید و مشخص شد که شاخص های STI، GMP، MP در هر دو شرایط دارای همبستگی مثبت و معنی داری با عملکرد دانه می باشند و می توانند جهت شناسایی ژنوتیپ های متحمل به خشکی و پر محصول برای هر دو شرایط محیطی به کار روند. در نهایت با استفاده از تجزیه خوشه ای بر مبنای شاخص ها و عملکرد دانه (در هر دو شرایط) ژنوتیپ ها در پنج گروه قرار گرفتند.